నువ్వు నేను

నువ్వు నేను 

నన్ను మనిషే అంటావు
అయ్యో ఏదైనా కష్టమొస్తే

కానీ నాకే..  ఎప్పుడూ ఒక సందేహం 

పుట్టక లో నీతో సమానం కాదు 

నీ తెలివి లోను ,నీ అభివృద్ధి లోను 

నేను మట్టి బుర్ర నే 

నా చావూ నాదే ..  నా ఖర్మే !

నువ్వు చావు ఊబి లో కూరుకుపోయి కూడా 

నా మీదే  అరుస్తావు 

నేనెప్పుడూ
నీలా మాటలు మార్చే మనిషి ని కాను 

నా మీద అరుస్తూనే ,కరుస్తూనో 

కర్రతో చావ బాదుతోనో 

చివరికి 

కనిపిస్తే కాల్చివేతతోనో  తప్ప 

మనుగడ లేని బక్క పల్చని మూగ మనిషిని  నేను  ! 

నువ్వే ..అవును నువ్వే 

నీలా ..  కరుణ  లేని కరోనా లకి 

ప్రాణం పొసే మనిషివి నువ్వు 

నీ  అనేకానేక అరాచకాల వైరస్ లకు 

బలయ్యే మొదటి మనిషిని  నేనే !

అహమ్

అహమ్ 

వూ  .. దేన్నీ నిర్వచించటానికి సాహసించ లేక పోతున్నాను
ఒంటరితనం .. కాదు విరహమే
కాదు ఎవరో కవయిత్రి అన్నట్లు ...అమోహమా
ఏమి తేల్చుకోలేని .. తెలవని తనమూ  కాదు
పోనీ పాపం అందామా  అంటే ..ఎదో తెల్సుననే అహం ఒకటి మధ్యలో 

ఈ లోకం లేకుండా నేను లేను
నేను లేకుండా నాకు ఈ లోకం లేదు
ముందు నేనుండాలి
నాతో నా లోకం ఉండాలి
అప్పటికి నవ్వుల పువ్వులు పూచేస్తాయనికాదు
కూడు .. గుడ్డ నీడ ఉండాలి
అందరు హాయిగా ఉండాలి  

గుండె చప్పుడు

గుండె చప్పుడు

నువ్వే గుర్తొస్తావు

ఒక అపరాధ భావాన్ని ఎక్కుపెట్టుకుంటూ ..

ఏంచేయను ?

వేటగాడి బాణానికి గాయపడ్డ నోరు లేని పక్షిలా
విలవిల్లాడిపోతాను
నేనేంటి ?నేను చేసిన తప్పేంటి ?
జవాబు లేని అనాది  ప్రశ్న ఒకటి
ఆదిమానవుడిలా నిలదీస్తుంది

నీకు నువ్వుగానే పరిమళాల మాలగా
నన్ను అల్లుకుపోయావు
సముద్రపు అల వలే
అనంతమైన కలల ప్రపంచం లోకి
లాక్కెళ్లిపోయావు
చిన్న పిల్లాడిలా ఆనందపడ్డానని
చెప్పట్టానికి ఇప్పుడు మాటలు కూడా చాలవు

ఐనా మన మధ్య తుఫానులు లేవని కాదు
సునామీలు రాలేదని  కాదు
కానీ, కదల బారుతున్న భూమి పలకల వల్లే
పెనవేసుకున్న ప్రేమ
ఖండ ఖండాలుగా విస్తరించిందే  తప్ప
కలవరపడలేదు ఎప్పుడూ ఇంతగా ..

మరి కథ ఎక్కడ అడ్డం తిరిగింది ?

నేను చెప్పుకునే  సమాధానం కన్నా
మళ్లి నీ గుండె చప్పుడే వినాలని వుంది .

పరుసవేది

పరుసవేది

ప్రియా ! క్షమించు ..

నీ మీద కోపం కూడా వచ్చినందుకు..
నీ ముందు తల వాల్చి
నిలబడ లేక పోయినందుకు..
అయితే..
నన్ను చాలా వాటికి క్షమించావన్న సంగతి
నీకంటే  నాకే బాగా తెలుసు
అందుకేనేమో  కూడా ఈ అలుసు
ఐనా వీలైతే మళ్ళీ క్షమించు!

కవిత్వమే కాదు

 ప్రేమ కూడా ఒక ఆల్కెమీ

అందుకేనేమో .
నన్ను నిన్నుగా ..

 నిన్ను నన్నుగా మార్చగలిగే
'పరుసవేది' కి నా ప్రాణమిచ్చా

మృతప్రాయుడనని కాదు కానీ
ఇక ఇప్పుడు
నా ప్రాణాలు నా చేతుల్లో లేవు ..

మాటల కోట

మాటల కోట 

కాలాన్ని 

నిన్నూ  

అలా నిలబె ట్టేసి

నా మనసు లోని మాటల్ని 

చెప్పాలని ప్రయత్నిస్తే

నోరు పెగులుతుందే కానీ

పెదాలు పలకవే !

కళ్ళు అలా నిలబడిపోతాయే!

అద్భుతం ..  అనలేను కానీ

అప్పటి ఆనందాన్ని 

ఇలా మనుసు మారాము చేసినప్పుడల్లా 

రాయకుండా ఉండలేను

అసూర్యంపశ్య .. ఎండ కన్నెరగని అందం
నా ప్రేమా .. అంతే
నాకే అంతుపట్టని అయోమయం             
                                 

నీ మీద కోపం తోనే కదా

మూతి ముడుచుకొని కూర్చుండి పోయాను

కానీ మనసు 

మాట విన్నదెప్పుడు
నీ మాటల కోట ని దాచుకొంది  కాబోలు!
మౌనమన్నదే లేదు                                 

నిన్ను మర్చిపోవాలని కదా  

ఒంటరి ఒంటి స్థంభం మేడ మీద

 చిన్న గూడు పేర్చుకొని
నా మనసు మార్చుకుంటున్నా కానీ

నిన్ను జ్ఞప్తి కి తెస్తూ ఎన్ని మరీచికలో!
అయినా.. ఈ దాహం తీరనిది
కారని కన్నీళ్లు నాకు 

వరమో, శాపమో కూడా తెలియకుంది                             
                               

నీకు దూరంగా ఉన్నా
నువ్వు దయ చేసిన జీవితమేదో 

ఉదయమే నా పెదవులపై  గారాలు పోతుంది
జస్ట్  కాఫీ తాగాను  

అంతే !

గాలికి వల వేస్తూ

గాలికి వల వేస్తూ 
(మిత్రుడు మాదాసి రామ మూర్తి కి ప్రేమ తో )
ఏమో ..ఏదేదో రాసేయాలని
దేన్నో భద్రంగా నిక్షిప్తం చెయ్యాలని
ఏమో .. ఏమేమో కలలాగా అనిపిస్తే
హమ్మయ్య
ఎదో గుండె గొంతుక తన్లాడితే
 కాలాన్ని మీటుతూ
ఒక అడుగు ముందుకే  వేస్తూ
కనిపించని ఈ గాలిలో దేన్నో
ప్రతి క్షణం తడుముతూ వుంటాను
నన్ను నేను సాక్షాత్కారం  చేసుకోవాలని ఉంటుందేమో !

ఒక తల్లి బాహువుల్లో ఒదిగిపోవాలని  ఉంటుంది ..

ఒక నదీ తీరాన కూలబడిపోయి ఒక కునుకు తీయాలని  ఉంటుంది
అయితే
ఒక అర్థం కాని తనం ఎప్పుడూ  ఉంటుంది
ఎదో వెదుకులాట ఇప్పుడూ  ఉంది

కొన్ని సార్లు ఆనందం అశ్రువులై పొంగి పొర్లుతుంది
కొన్నిసార్లు దుఃఖం కాలాన్ని ఘనీభవింప చేస్తుంది

అవును ..
రాలిపోయే ఆకునే . .
శిధిలమయ్యే జ్ఞాపకాన్నే ..

సార్థ్క్యం

పక్షి రెక్కల కు
మబ్బులు
గొడుగులు పట్టినప్పుడే
సార్థ్క్యం

పారే ఏటికి
పైరు గొంతులో
పాడినప్పుడే సార్థ్క్యం

ఏ లక్ష్యానికి కట్టుబడక
బ్రతుకు ఈడ్చుకు పోతే
ఏం లాభం

ఎంతటి ఓటమిలోనైనా
ఓ అంతిమ విజయం సార్థ్క్యం ...
 .. ( తన "స్వరూప"మే )